Rozdział 2 Violetta dorasta♥

Jeżeli dzień moich urodzin miał być próbką tego, jak będzie wyglądać moje nastoletnie życie, to stało się jasne, że będą to bardzo ciężkie lata. Ojciec chodził po domu przygnębiony faktem, że dorastam. Jade zajęta było przygotowaniami do moich urodzin, na które oczywiście mieli przyjść jej przyjaciele, zupełnie mi obcy dorośli ludzie. Co gorsza, przyniosła okropną sukienkę, którą miałam włożyć! Byłam już tak zestresowana, że w końcu musiałam powiedzieć ojcu, co myślę o tym przyjęciu, o sukience i przy okazji o jego dziewczynie. Nie przyjął tego zbyt dobrze,
- Jak możesz traktować w ten sposób Jade? Ona tak bardzo się napracowała!
Nagle poczułam, że opuszczają mnie wszystkie siły i w końcu wyznałam:
- Bardzo tęsknie za mamą. Już prawie jej nie pamiętam i boli mnie to. Chciałabym żeby była ze mną w dniu urodzin, ale to nie możliwe. To dlatego nie chcę ich świętować.
Mój ojciec westchnął głęboko i dał mi do zrozumienia, że on też jest smutny.
- Wiesz co, Violetto?  - zaczął mówić niezwykle miękkim, przytłumionym głosem. Twoja mama uwielbiała przyjęcia. Zresztą poznaliśmy się na jej urodzinach. Kończyła wtedy 17 lat...
- Naprawdę? - Wykrzyknęłam zaskoczona.
- Jak to było?
Ojciec zaczął sobie przypominać.
- Kiedy ją zobaczyłem to tak jakby świat stanął w miejscu. Przeszedłem przez salon nie spuszczając z niej oczu... Od tamtego dnia staliśmy się nie rozłączni.
Tato wydawał się tak wzruszony tym wspomnieniem, że wstałam z krzesła i przytuliłam go, zapominając o wszystkim innym.
- Pierwszy raz opowiadasz mi w ten sposób o mamie. - szepnęłam mu do ucha. - To najlepszy prezent urodzinowy jaki mogłam od Ciebie dostać.
Tato czule pogłaskał mnie po twarzy i ucałował  w czoło.
- Chodźmy. Skoro tak źle się z tym czujesz, powiem Jade, żeby odwołała przyjęcie.
Pokręciłam głową, nie przestając się uśmiechać. W takich chwilach przypomniałam sobie dlaczego tak bardzo kocham ojca.
-Nie,tato.Nie odwołuj przyjęcia.-Spojrzałam na niego,uśmiechając się szeroko.-Zatańczysz ze mną?
A on znów mnie przytulił i wyszeptał:
-Będę,tańczyć z tobą przez cały wieczór,córeczki.Cały wieczór...
Do przyjęcia pozostało jednak jeszcze sporo czasu i musiałam go wypełnić lekcjami z Angie,moją nową guwernantką .Jasne że nauka z nią w niczym nie przypominała męczarni z Panną Drętwą.Z Angie wszystko było fajne,nawet geografia! W połowie dnia zrobiłyśmy sobie przerwie i poszłam do kuchni coś przekąsić.Jak już wspomniałam,jestem dość niezdarna,więc nie dziwota,że otwierając lodówkę,wylałam na podłogę całą śmietanę.Co za pech...! A kiedy sprzątałam ten bałagan,ktoś zapukał do tylnych drzwi.Odwróciłam głowę i zobaczyłam przed sobą Tomasa! Jak to możliwe? Czyżbym śniła na jawie? Może to jakieś halucynacje i to nawracające...
-Ty...-powiedziała zjawa,zbliżając się do mnie z pudełkiem pizzy w dłoniach.
Coś tak bardzo nieromantycznego nie mogło być snem.
-Co ty tutaj robisz? - wyjąkałam.
-To samo co ty,pracuję.
Ta odpowiedź trochę zbiła mnie z tropu,lecz wtedy przypomniałam sobie,że założyłam fartuch i rękawice,żeby posprzątać śmietankowe pobojowisko
-Nie,nie...-powiedziałam szybko je ściągając.-To nie jest praca...
Pokręcił głową uśmiechając się i aż dech mi zaparło gdy spojrzał mi w oczy i zapytał:
-Nadal nie masz zamiaru zdradzić mi swojego imienia?
-Mam na imię..
-Olga!-zawołał mój ojciec wchodząc do kuchni dokładnie w tym momencie.
-A więc masz na imię Olga-szeepnął do mnie Tomas.

Mój ojciec gdy tylko spostrzegł Tomasa przełączył się na twardy styl policyjny.
-A ty kim jesteś ? -prawie warknął.
-Jestem dostawcą.Przyniosłem zamówienie dla jakiegoś Ramalla.-Tomas niewątpliwie zauważył moją minę,przestraszoną na widok ojca,ponieważ szybko dodał:-Proszę się na nią nie gniewać nie pracuję,bo ja ją rozproszyłem i...
Mój ojciec już nie odrzekł,tylko wyciągnął pieniądze i dał je Tomasowi,który wnet zrozumiał,że jest wypraszany,i szybko się zmył.
Tato potrafił nastraszyć ludzi.

-Co robiłaś z tym chłopakiem ? -zapytał ostro,gdy tylko Tomas znikł
-Po prostu rozmawialiśmy,tato.Wolno mi,czy może jeszcze mam udawać niemowę?
Teraz,gdy znów zobaczyłam Tomasa,nie chciałam,aby cokolwiek popsuło mi dobry humor.Nawet perspektywa pójścia na przyjęcie w ohydnej sukni,którą wybrała mi Jade! Jednakże,gdy wróciłam do pokoju,żeby się przebrać,na łóżku znalazłam prześliczną różową sukienkę.Wydawała mi się znajoma i gdy jej dotknęłam zdałam sobie sprawę że identyczną sukienkę miała mama na moim zdjęciu!
-To musiał być tato-szepnęłam wzruszona.-Na pewno po naszej rozmowie ją odszukał.Ciekawe czy gdzieś tu jest więcej rzeczy mojej mamy ?
Nie miałam czasu żeby się nad tym zastanawiać.Ubrałam się starannie i zeszłam na przyjęcie.Po raz pierwszy od długiego czasu czułam się szczęśliwa.Gdy pojawiłam się na schodach,zobaczyłam że ojciec patrzy na mnie jednoczenie z dumą i zaskoczeniem.Wziął mnie za rękę i rozpoczęliśmy walca.-była to magiczna chwila.
-Dziękuję za sukienkę,tato-szepnęłam do niego podczas tańca-Jest przepiękna...
-To nie ja ci ją dałem-odpowiedział marszcząc czoło.-Właśnie miałem się zapytać skąd ją wzięłaś.
Zatrzymałam się na chwilę
-Była na moim łóżku.To sukienka mamy prawda? Myślałam,że to ty ją tam położyłeś,żebym pamiętała o mamie...
-Jasne,że nie ! -zaprzeczył tato...Nigdy bym nie zrobił czegoś takiego!Dokładnie tego chciałem uniknąć.
-Czego? Żebym była szczęśliwa?
-Nie,żebyś nie żyła przeszłością!
Wyrwałam mu się jakby jego dotyk na mnie patrzył.
-To nie jest przeszłość tato !-krzyknęłam zraniona-To moja mama !
Wokół nas zapanowała cisza,nawet muzyka przestała grać.Zaczęłam szlochać i pobiegłam na górę do swojego pokoju.Dlaczego tato zawsze musiał wszystko psuć? Po co tyle sekretów ? Po co ?
---------------------------------------------------------
I jak się podobało ? Ohh niedługo nowy :DD !! Dzięki za jednego obserwatoraa ! :)
Pozdrawiam.....Nikola ♥

Rozdział 1. Violetta zaczyna nowe życie w Buenos Aires.

Moje nowe życie rozpoczęło się tuż po przyjeździe do Buenos Aires.Byłam zmęczona długim lotem z Madrytu i gdy tato otworzył drzwi naszego domu, marzyłam tylko o łóżku.Odechciało mi się jednak spać, gdy zobaczyłam tych wszystkich ludzi zgromadzonych w holu. Ramallo, prawa ręka taty, przywitał nas z wielkim uśmiechem.Zaraz potem złapały mnie silne ramiona Olgi, która mocno mnie przytuliła.
-Violetta moja kruszynka!-Zawołała niemal z płaczem
Olga to strasznie gadatliwa , ale niezwykle ciepła .Pracuje dla naszej rodziny odkąd się urodziłam.Już dawno jej nie widziałam, ale pamiętam ją doskonale.Ucałowałam ją i uściskałam.W końcu ktoś znajomy!
-Olgo! Nawet nie wiesz jak mi cię brakowało!!
-Upiekłam twoje ulubione ciasto czekoladowe!-odparła Olga ze łzami w oczach.
-Och córciu! Ależ ty urosłaś.Jesteś coraz bardziej podobna do mamy...
Nagle ktoś wyrwał mnie z jej ramion.Poczułam zapach drogich perfum.
-Jak się cieszę,że cię widzę, kwiatuszku!-Będziemy razem robić tyle rzeczy...Zabiorę cię na zakupy,do fryzjera,do spa...!
Była to Jade,dziewczyna mojego ojca.Młoda,ładna,z dobrej rodziny,ale strasznie lalusiowata.Trajkotała jak nakręcona i chyba sama nie rozumiała tego,co mówi.Wiedziałam, że uprzejmość wobec niej sprawiłaby tacie przyjemność, ale po tak długim locie nie miałam ochoty udawać,że wszystko mi pasuje.
-Dusisz mnie-powiedziałam,gwałtownie się wyrywając
-Córeczko , proszę cię...
-Spokojnie Germanie (Czyt.Herman) to moja wina -wyszczebiotała Jade, uwiesiwszy się na ramieniu mojego ojca.-Jestem po prostu taka podekscytowana urodzinami naszej małej...
Moje urodziny miały się odbyć następnego dnia i wraz z ojcem długo dyskutowaliśmy na ten temat.Dlatego gdy usłyszałam, co powiedziała Jade, z moich ust wyrwał się krzyk:
-Tato, mówiłam ci,że nie chcę żadnych urodzin.Przeciez nie mam tu żadnych przyjaciół!
Z twarzy ojca znikł uśmiech.
-Violetto,uspokój się...
-Nie tato. Ciągniesz mnie z kraju do kraju i jeszcze zmuszasz do świętowania urodzin, na które wcale nie mam ochoty!
Spojrzałam wokół.Olga,Ramallo,panna Elsa,Jade tato..Wszyscy patrzyli na mnie.Miałam już tego dość.
-Nie wiem, po co strzępię sobie język,skoro i tak nikt mnie nie słucha !
Gdy już wziełam prysznic i zjadłam duży kawałek pysznego ciasta czekoladowego,poczułam się dużo lepiej.Uznałam,że nadeszła chwila,abym spróbowała  się zachować bardziej towarzysko.Schodząc, usłyszałam dźwięki muzyki, które doprowadziły mnie do kuchni,królestwa Olgi.Jednakże gdy tylko podeszłam bliżej, dobiegł mnie chłodny głos pany Elsy,która ją strofowała:
-Violetta nie może słuchać muzyki pop - mówila-Pan German tego zakazał.Proszę o tym nie zapominać !-Po czym zaczęła mnie głośno wołać: -Violetto! Gdzie jesteś? Wziełam głęboki wdech i szybkim ruchem otworzyłam drzwi do kuchni...a te uderzyły pannę Elsę, która stała tuż za nimi! Moja guwernantka straciła równowagę i przewróciła się tak pechowo że jej twarz wylądowała w czekoladowym torcie Olgi.Zapadła cisza.Panna Elsa podniosła się cała wysmarowana czekoladą.Otwierała i zamykała usta tak jakby była rybą. Biedna Olga zagryzła wargi żeby się nie roześmiać, ale ja nie mogłam się powstrzymać.
-Czy jest smaczny?-zapytałam
Te słowa wywołały prawdziwą burzę i panna Elsa zaczęła wrzeszczeć
-Moja cierpliwość się skończyła!
-To było niechcący panno Elso...
-Panienka nigdy nie robi nic niechcący.Panienka jest czarownicą! Młodocianym przestępcą!
Pokładałam ze śmiechu, ale według mojego ojca, który wpadł do kuchni bardzo oburzony,to wcale nie było zabawne.
-Nie pozwalam , aby pani zwracała się w ten sposób do mojej...!-rzekł i w tym momencie spojrzał na oblepioną czekoladą guwernantkę.Przez chwilę myślałam, że on również wybuchnie śmiechem.To przepełniło miarę,bo panna Elsa nagle wrzasnęła:
-Pana córka to potwór! Nie mogę już dłużej się nią zajmować! Składam wymówienie!
Niemal przyklasnęłam z radości.W końcu miałam się uwolnić od tej...!Jasne, że jak to zwykle bywa, musiałam za to zapłacić.Niedługo potem ojciec kazał mi przyjść do swojego gabinetu, żeby mnie zranić.
-Masz świadomość, że teraz będę musiał znaleźć ci kolejną guwernantkę? -zaczął
-Naprawdę cię nie rozumiem, Violetto.Kłócisz się z panną Elsą, z Jade,ze mną... jesteś niemożliwa!
-Dlaczego traktujesz mnie tak, jakby moje zdanie się nie liczyło?! -wybuchnełam.
-Wiem że wszystko robisz dla mojego dobra,tato,ale to mnie przytłacza!
Wybiegłam z gabinetu, a potem z domu.Potrzebowałam się oddalić od ojca choćby na chwilę.Tato nie rozumiał,że już nie byłam małą dziewczynką,która nigdy się nie skarży.Byłam nastolatką i chciałam, żeby moje zdanie też się liczyło.Przechadzałam się po okolicy bez żadnego celu.Chciałam pospacerować, żeby się uspokoić.Stało się jednak jasne, że to naprawdę nie był mój dzień , ponieważ wkrótce zerwała się ulewa.
Zaczęłam biec, ale jako że jestem dość niezdarna, wpadłam w kałużę i się poślizgnełam.Już byłam przekonana że się przewrócę, gdy nagle znikąd pojawił się ciemnowłosy chłopak i złapał mnie w ostatniej chwili!
Przez kilka niekończących się sekund trwaliśmy tak w deszczu On,trzymający mnie w swoich ramionach,i ja w oszołomieniu patrząca w jego przyjazne niebieskie oczy. W końcu pomógł mi wstać
-Wszystko w porządku ? - zapytał
-T...tak-wyjąkałam,wciąż półprzytomna.
-Jeśli coś cię boli, mogę cię zaprowadzić do szpitala...
Jego akcent był inny i w końcu poczułam że jestem w stanie się odezwać, nie wychodząc na zbytnio nierozgarniętą.
-Jesteś Hiszpanem? wczoraj przyleciałam z Madrytu.
-I jak ci się podobał Madryt-zapytał z uśmiechem
-Jest piękny
-Tak jak ty
Patrzyliśmy na siebie, nie wiedząc, co robić.
To było tak,jakby cały wszechświat zatrzymał się w miejscu! Lecz w końcu deszcz ziąb przywróciły nas do rzeczywistości.
-Odprowadzić cię dokądś ? -zaoferował chłopak.
-Wyglądasz na zdezorientowaną...
Te słowa uświadomiły mi że ojciec musiał już zauważyć że wyszłam i pewnie wpadł w histerię.Zaczęłam się więc oddalać
-Przepraszam, muszę już iść...-rzuciłam za siebie.
Zrobiłam parę kroków i usłyszałam jak mnie woła:
-Poczekaj! Nie idź jeszcze! Mam na imię Tomas a ty?!
Ale ja biegałam juz do domu z mocno bijącym sercem i szerokim uśmiechem na ustach.Gdy weszłam do środka przez drzwi kuchenne,czekała na mnie niespodzianka: wyglądało na to, że ojciec znalazł mi nową guwernantkę,bardzo ładną dziewczynę o jasnych włosach,która na mój widok rzuciła mi się na szyję i zaczęła mnie ściskać,jakbyśmy się znały całe życie.
-Violetto,jak dobrze że jesteś,bardzo się martwiliśmy...!
-Bez przesady,wystarczy,że zrobisz wrażenie na ojcu,nie na mnie-mruknęłam,odsuwając się.
-Jesteś nową guwernantką,tak?
Przepraszam,ale muszę się przebrać.
-Mam na imię Angie-przedstawiła się dziewczyna i zanim zdążyłam wyjść z kuchni dodała:
-Uciekając, nic nie załatwisz Violetto.Musisz porozmawiać ze swoim ojcem
-Po.co skoro on mnie nie słucha?-wybuchnełam
-A mojej matki już nie ma i nie może mi pomóc...
Miałam ochotę się rozpłakać,Za dużo emocji jak na jeden dzień...Angie pewnie zauważyła mój smutek,bo podeszła bliżej,ujęła moje dłonie i szepnęła:
-Chociaż nie ma już twojej matki i nie możesz z nią porozmawiać,nie jesteś sama.Violetto,ja jestem...
Lecz Angie nie zdążyła dokończyć,bo weszła Olga i widząc mnie przemoczoną,zaczęła lamentować i ciągnąć mnie pod prysznic.Rzeczywiście potrzebowałam porządnej kąpieli,więc pozwoliłam się zaprowadzić do łazienki.Jeszcze się znajdzie okazja ,żeby porozmawiać z tą dziwną guwernantką .Jaka odmiana w porównaniu z panną Drętwą!
Tej nocy długo nie mogłam zasnąć i to bynajmniej nie z powodu nowego łóżka.Do takich zmian byłam przyzwyczajona! Przyczyną było coś innego.Deszcz uderzający w okno przypomniał mi o Tomasie-chłopaku, który trzymał mnie w swoich ramionach.Dlaczego nie mogłam przestać o nim myśleć ? Przecież widziałam go zaledwie kilka minut!
Wciąż myślałam o naszym spotkaniu i nawet mi się wydawało,że czuję,jak jego ramiona mnie obejmują, a oczy intesywnie na mnie patrzą.Wspomnienie o nim spowodowało że głęboko westchnęłam,po czym zasnęłam,nucąc piosenkę o miłości,która zdawała się pochodzić z mojego własnego serca.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Jak wam się podoba 1 rozdział? Pisałam go dzień ;D Niedługo następny ;) Proszę o komentarze!!
pozdrawiam...Nikola ;D

Powitanie ;)

Hey !! Jestem Nikola.I jestem wielką fanką Violetty ;) Będę wam pisać Historię Violetty ;) Z książek o Violettcie ;) Będę pisać raz w tygodniu ;) Po jednym rozdziale ! :D